Sex þúsund fet undir...

Týndur, sokkinn í ólgusjó líkar vel, sex þúsund fet undir Lífslínan, blá og mjó Ég sit akkurat núna í bíl, og er á leiðinni á Akureyri. Já þið heyrðuð rétt. Ég ákvað að byrja allavega þessa önn vegna nokkurra atvika, eða eiginlega bara eins atviks sem gerðist á þriðjudaginn. Sem betur fer var ég ekki búinn að skrá mig úr skólanum. En annars er ég ekki 100% viss hvort ég klári önnina en ég vona að ég muni geta það annars finnst mér þó líklegt að ég fari svo í VMA á næsta skólaári. Og nei, það er ekki útaf því að ég tel mig ekki ráða við MA. Ég tel mig ráða við MA allvel þótt stundum sé ég eiginlega á brúninni. Málið er að félagsfræði gefur lítinn pening af sér í framtíðinni og það er ekki beint innan áhugasviðs míns þótt mér finnist félagsfræði mjög svo yndislegt fag. Málið er að lífið er stutt, listin er löng, og í þessu tilfelli er listin líf mitt. Og ef ég ætla að lifa löngu og heilbrigðu lífi þá held ég að ég þurfi listina með mér í það langa ferðalag því það er einn fárra förunauta sem ég veit með vissu að mun ei yfirgefa mig. En já, eins og vitrir menn vita víst þá er listabrautin í MA jafn góð og maturinn í mötuneyti Lundar er góður fyrir bragðlauka, líkama og sál. Semsagt, Listabrautin í MA er ekki upp á marga fiska. Svo getur jafnvel verið að ég fari suður í staðinn fyrir VMA en ég er bara það ástfanginn af Akureyri þannig að það er ólíklegt en getur þó gerst. leysum festar, siglum á brott búnir að hanga í sömu höfn, ei stutt Lífið bíður vor